شورای امنیت نمایش های مضحک زیادی به خاطر تاثیرپذیری از اعضاء دائمش داشته، ولی نمایش دیشب با همه ی ابعادش و ناهم خوانی عجیبش با واقعیات موجود، به عنوان نقطه ی عطفی بود در این مضحکه ها.

فارغ از این بحث، محتوای متنی که آقای خوشرو سفیر ایران قرائت کرد؛ خوب بود به نسبت. هر چند میتونست بهتر و بلیغتر باشه، ولی نکته اینجاست تسلط پایین ایشون به زبان انگلیسی ( که متن را به این زبان قرائت کرد ) و تپق های متعدد و لحن یکنواخت و بریده و بریده و ملال آور و عدم توجه به ارتباط چشمی   و مواردی از این دست، کلا سخنرانی ایشون را به دقایقی سخت برای اعضاء و ملال آور تبدیل کرد که احتمالا همه منتظر پایانش بودند

نماینده ی یک کشور در سازمان ملل اگر کشورهای عادی باشند که کاری ندارند و اهمیت چندانی هم نداره، ولی کشوری مثل ایران که چپ و راست از عربستان گرفته تا آمریکا به توپ بستند کشورش را در سازمان ملل، باید فردی باشه که پا به پای رسانه های انگلیسی زبان در بلاغت زبان مقصد و آشنایی با جو و رسانه های بزرگ و اصول روانشناسی مخاطب و مواردی از این قبیل پیش بره. تا بتونه مقابله ی موثر داشته باشه نه اینکه در جلسه ی به این مهمی یک متن خوب را هم تبدیل به یک سخنرانی کسالت بار بکنه.