اگر اهل تاریخ خوندن باشید، حتما خیلی پیش اومده که در متون قدیمی مثلا هزار سال پیش، با اسامی مثل "سهل" یا "ابن سهل" مواجه شده باشید

حالا اسم بنده خداها واقعا سهل بوده؟ خیلی از مواقع نه!

دوستان عرب وقتی اسم شخصی به قول خودشون سخت بوده، به خودشون زحمت نمیدادن اسمشو تلفظ کنن. می گفتن اسم طرف رو بر خودت سهل و آسان کن و برای همین، شخص مورد نظر اسمش میشد سهل!


زیان عربی یه چیزی داره به اسم استعراب! یعنی عربی کردن اسامی. باز هم این عزیزان عرب هر وقت با اسم شخص یا جایی حال نمی کردن، اسمش رو تغییر می دادن و یا خلاصه می کردن.


مثلا براشون سخت بوده بگن "هراکلیوس" تبدیلش می کردن به "هرقل"!


تبدیل "ش" به "س" و "ص" و تبدیل "ک" به "ق" هم تقریبا همیشه برای معرب کردن انجام میشده. مثلا به شوش میگفتن "سوس" و یا به نیشابور میگفتن "نیسابور"


تا اینجا نسبتا راحت بود. اما مشکل وقتیه که چندتا حرف رو باهم عوض می کنن مثلا  به کاشان می گفتن "قاسان"!  یا به شاهین دژ می گفتن "صایین‌دز" یا به سرمه میگفتن "سورمق"!


یعنی به هر حال باید یه بلایی سر اسم طرف یا اسم شهر میزدن! (گاهی خیلی تغییر میدادن، مثلا شوشتر رو میگفتن "تستر" یا گلپایگان رو میگفتن "جرفاذقان")


اما چرا مهمه؟ چون الان یه تاریخ خوان آماتور مثل بنده که دارم تاریخ می خونم، دچار یک به هم ریختگی عجیب و غریب میشم. مثلا یه اسمی رو تو منابع عربی می خونم. می خوام ببینم تو منابع یونانی یا اوستایی درباره اون چه نظری دارن


اما مگه میشه پیدا کرد؟ طرف اسمش "زنگه شاوران" هست. اسمش رو تبدیل کردن به "زنده بن شابریقان"!!!!!!!!!!!!


اصلا یه وضعیه